فرمانداری لنجان
خانه
موقعيت طبيعي

نوع ابرهاي منطقه در بهار باران آور و از نوع كمولوس و كمولينوس هستند ، در تابستان نوع ابرها از ابرهاي آلتوكموس و سيروس و در پاييز ابرها در نوع كو مولوس مي باشند . كلاً اين منطقه را در جزءمناطق با آب و هواي خشك طبقه بندي كرده اند واين روند تنها در حاشيه رود خانه زاينده رود و در مناطق كه هنوز داراي بيشه زار مي باشد به دليل رطوبت ناشي از وفور درختان اندكي تغيير يافته و تلطيف مي گردد.



ماههاي تير و مرداد به عنوان گرمترين ماه و ديماه سرد ترين ماههاي سال اعلام گرديده اند ، ميانگين حداكثر دماي منطقه 21 درجه و حداقل 4 درجه سانتي گراد مي باشد.



شهرستان لنجان منطقه اي است عمدتاً ناهموار و تنها بخش كوچكي از اين منطقه به صورت باريكه اي در دره زاينده رود در حاشيه رودخانه مذكور قرار دارد ، اين باريكه هموار نتيجه رسوبات رود خانه مذكور در طول تاريخ و از دوران چهارم زمين شناسي به بعد دانسته شده است.



خاك لنجان آن گونه كه در كتاب جغرافيايي اصفهان آورده شده است. از نوع بياباني با رنگ قرمز يا قهوه اي تيره براق يا ضخامت كم ، بياباني قهوه اي تيره ، شور ، قهوه اي كم رنگ و مرطوب قهوه اي تيره ، آهكي ، خشك قهوه اي و در حالت مرطوب قهوه اي خاكستري ، رسوبي و قهوه اي رنگ پريده مي باشد.



بخش عمده خاك لنجان را كوهپايه ها اشغال كرده اند ، در شمال منطقه كوههاي «رزد مطبخ» با ارتفاع 2400 متر و « گاو پيشه » با حداكثر ارتفاع 2300 متر قر ار دارند كه با جهت شمال غربي به جنوب شرقي همچون ديواري مرتفع اين شهرستان را از همسايه شمالي خود شهرستان نجف آباد جد ا مي كند . اين دو رشته كوه ها به به وسيله تنگه هايياز هم جدا مي گردند كه مهمترين آنها « گاو پيشه » است . كه راه اصفهان – شهركرد از آن عبور مي كند . در شمال شرقي شهرستان رشته كوه « كوه سياه » ، و در شرق « نمتك » به عنوان مرز طبيعي اين شهرستان را از شهرستان هاي فلاورجان و مباركه جدا مي كنند.



كوهستانها ي « رخ » و بيدكان به طول 13 كيلو متر در غربي ترين و جنوبي ترين نقاط شهرستان را با همسايه غربي خود استان چهار محال بختياري تشكيل مي دهند . كو ههاي « سرخ » در شمال غربي باغبهادران پير شمع الدين در غرب همين شهر و در « گهواره » در حوالي زرين شهر از ارتفاعات مركزي شهرستان بشمار مي آيند كه همگام با تپه هاي متعدد بخش عمده خاك اين شهرستان را اشغال كرده اند.



شهرستان لنجان از منابع سه گانه رودخانه زاينده رود،چشمه ها و قنوات سيراب مي گردد و سرسبزي خويش را مديون رودخانه زاينده رود است كه به طول 360 كيلومتر از كوه هاي بختياري سرچشمه گرفته و پس از طي كردن سراسر خاك لنجان به سوي خاك اصفها ن و مقصد باتلاق گاو خوني جاري مي باشد.



زاينده رود چنانچه از اسم آن بر مي آيد رودي است كه آب آن به وسيله چشمه هاي بيشمار كه در بستر آن قرار دارد ، تقويت شده و به قولي زايش مي كند ، قرار داشتن در عميق ترين بخش هاي منطقه موجب گرديده كه اين رودخانه به صورت زهكش اراضي بالا دست كه تحت كشت مي باشند عمل كند و آب از اراضي مجاور به بستر رودخانه نفوذ كرده و بر حجم آب آن بيفزايد از همين رو قدما آن را زاينده رود نام نهاده اند كه ضمن سيراب كردن اراضي حاصلخيز حاشيه خود در طول مسير طولاني خويش هر چه پيش تر مي رويم بر حجم آب آن افزوده مي گردد . اين رودخانه به عنوان بزرگ ترين رودخانه حوزه داخلي ايران بخش قابل توجه از اراضي حاصلخيز مراكز كشور را و خصوصاً دشت وسيع اطراف اصفهان مشروح مي سازد و نقشي حياتي در

روند حيات اجتماعي و اقتصادي جوامع ساكن در مراكز كشور ايفا مي كند،اين امر با تقسيم آب رودخانه از گذشته اي دور و انتقال آن به مناطق حاصل خيز اطراف اصفهان صورت مي پذيرفته است.



اگر چه تقسيم آب روخانه زاينده رود و انتقال آن به مناطق اطراف رود خانه به شيخ بهائي منسوب است ليكن دلايل معتبري وجود دارد كه قدمت اين تقسيم بندي را به دوران پيش از اسلام و آغاز عصر ساسانيان مي رساند.



اشارات ابن رسته و حمزه اصفهاني جغرافيدان و مورخ مشهور قرون سوم و چهارم هجري قديمي ترين سندي است كه بيانگر تقسيم آب زاينده رود به فرمان اردشير بابكان موسس سلسله ساسانيان مي باشد ، حمزه اصفهاني در كتاب سني خود « ملوك الارض و الانبياء » آورده است : كسي كه به فرمان اردشير آب زاينده رود را تقسيم كرد «مهربن وردان» بود.



بررسي تاريخ منطقه نيز نشان مي دهد كه اين منطقه از ديرباز و پيش ازاسلام مدنيت و اقتصاد رايج كشاورزي برخوردار بوده و اگر چه در دوره طولاني چهارصد ساله ويراني و ركود كه از عصر سلجوقيان آغاز گرديده و تا پايان دوران حاكميت جانشينان تيمور و آغاز سلطنت صفوي به طول انجاميده اين منطقه دچار ركود زندگي اجتماعي و زوال در منابع و فعاليت هاي اقتصادي گرديده بود ليكن با آغاز سلطنت شاه عباس صفوي و قصد وي در احياء رونق از دست رفته كشور و رواج اقتصاد زوال يافته كشاورزي بار ديگر تقسيم آب زاينده رود به عنوان تنها منبع تغذيه اراضي كشاورزي دشت اصفهان مورد توجه قرار گرفت و شيخ بهائي با اتكاء به نبوغ و علم خويش سنت بنيان گذار ساساني را احياء نمود و بار ديگر تقسيم بندي نويني مبتني بر شرايط اقتصادي و اجتماعي موجود ارائه كرده و با بازسازي كانل هاي آب رساني و احداث امكانات بيشتر آب رود خانه را بين تمامي مناطق حاصلخيز دشت اصفهان و حاشيه آن تقسيم نموده ، اين مهم در سال 923 صورت پذيرفت و طومار معروف شيخ بهائي در همين سال تنظيم گرديد.



قنوات و چشمه سارها از ديگر منابع آبي منطقه به شمار مي آيند . در منطقه لنجان تعداد 25رشته قنات شناخته شده اند كه د ر حال حاضر تعداد 180رشته از اين قناتها فعال بوده و بطور متوسط1600 ليتر در ثانيه آبدهي دارند ، قناتهاي منطقه از 30متر تا 15 كيلو متر طول دارند ، طويل ترين و بزرگترين قناتهاي منطقه قنات معروف كمال آباد است كه پس از گذشتن از چمگردان از طريق اراضي غربي زرين شهر به طرف مزرعه كمال آباد جريان دارد.



چشمه سارها از ديگر منابع آبي منطقه هستند كه عمدتا ً فصلي بوده و وضعيت آبدهي آنها ارتباط مستقيمي با شرايط و حجم بارندگي در سال قبل دارد، مهمترين چشمه هاي منطقه ،چشمه معروف شاهلرا در غرب شهر چرمهين است كه از جاذبه هاي مهم توريستي منطقه بشمار مي آيد.
تاریخ به روز رسانی: 1393/10/24
تعداد بازدید: 4632
امتیازدهی
میانگین امتیازها:0 تعداد کل امتیازها:0
مشاهده نظرات (تعداد نظرات 0
ارسال نظرات
نام  
آدرس پست الکترونیکی شما    
توضیحات  
تغییر کد امنیتی  
کد امنیت  
 
كليه حقوق اين پايگاه متعلق به استانداري استان اصفهان ميباشد.
Powered by DorsaPortal